Post-truth Apostate

I walked into Ponman with a yawn and zero hopes. Basil Joseph, I thought, had exhausted his bag of tricks—his infectious giggle, once charming, now felt like a stuck record. Another quirky comedy? Another ‘family movie’ to endure? The first act seemed to confirm my cynicism: predictable beats, forced chuckles, the usual drill. I braced myself for 90 minutes of eye-rolling. Then, somewhere in the tail end of the second half, it hit me like a slap—the awkward tension of a mother guarding her daughter’s wedding night while Basil’s Ajesh paced outside, desperation radiating off him. This wasn’t a comedy anymore. It was a slow burn into a raw, unsettling saga of survival. My smug assumptions unraveled, and I was hooked. At its core, Ponman spins a gritty tale around a shady wedding racket: jewellers loan gold to cash-strapped families who must repay in money or metal post-nuptials. Ajesh, played by a fiercely determined Basil Joseph, is the hapless middleman delivering gold for Steffi’s b...

  വിരസസാഗര  ശൃംഗി യാം വിരഹമോതിയ  വിവശ ഗാഥകേട്ട്, തരളിതരാം  ത്വരിഗമനസഖിഭാവങ്ങളെന്നെ  സരസവിമല വിഹായസ്സിനോമലാളാക്കി. പറയാനുണ്ടെന്നോടെനിക്ക് പകലന്തിയോളം  പാതിമറന്നോരായിരം പാഴ്കിനാവുകൾ. ചിന്തകൾ ചിന്തേറിട്ടൊരു കോട്ടയിൽ  പ്രജയില്ലാപ്രഭുവായ്, ധ്യാനനിമഗ്നനായ് ഞാൻ. ചിന്തിച്ചിരിക്കണോയെന്നു   ചിന്തിച്ചിരിക്കുവാൻ  ചോതനചോരുന്ന ചേതന വേണ്ടുവോ? ഹാ! ചിന്തിച്ചിരിക്കാൻ നേരമില്ലോട്ടുമേ, ചിന്തകൾപേറി ഞാൻ ചിരശവമാകുമോ? കനവിൻചുഴിയിലാഴ്ന്നു ഞാനെന്നെമറക്കുമോ?